30 mei 1962

Het is mij niet geheel duidelijk of het uit solidariteit of uit nuttig-heidsdenken voortkomt, maar in elk geval is hier gisteren voor gees-telijk en lichamelijk gehandicapten een centrale werkplaats geopend. Daarvoor was het werk verdeeld over 4 gebouwen.
Het paradepaardje van de werkgemeenschap is de boekbinderij. Ver-der zijn er afdelingen voor een metaalbewerking, montage en kartonnage. Voor het geval dat je je mocht afvragen wat kartonnage is: het vouwen van kartonnen dozen.

Oud-burgemeester Romijn sprak de volgende woorden: "Wij moeten dit werk in de eerste plaats zien tegen de achtergrond van de tewerk-gestelden, die in dit maatschappelijk leven hun spel niet zo mee kunnen spelen, als wel gewenst zou zijn. De werkgemeenschap 'Oost-Groningen', die thans over dit fraaie nieuwe gebouw beschikt, draagt er echter toe bij, dat deze gehandicapte mensen gelukkig kunnen worden, doordat ze de baten en het zoet van de arbeid kunnen leren kennen - en dus ook het zoet der rust.'

Wat zouden ze daar nou verdienen?

15 september 1961

Ook de jeugd wordt mondiger. Natuurlijk was ze altijd al rebels, maar de energie die daarvoor nodig is werd er vroeger in de fabriek wel uitgewerkt. En dat geldt niet alleen voor de jeugd, maar voor alle onderdrukten. Bezinning is pas mogelijk als men de tijd en de puf heeft om na te denken over de dingen die zo vanzelfsprekend lijken. Over het leven van alledag.
De jongeren hebben geen zin meer in de oude voorgekookte model-letjes van werk en gezin. Ze willen wat van het leven genieten voor het te laat is. In hun commentaren op de werkelijkheid blijkt altijd weer dat de atoombom hun een visie op het bestaan geeft die verhin-dert dat ze zich zorgen maken over de toekomst: ze willen nu van het leven genieten.

Dat mag natuurlijk niet.
In Winschoten probeert men de nozems in goede banen te leiden door hen te lijmen. De Gereformeerde Jeugdzorg heeft het rabbinaat-huis van de oude synagoge aan de Bosstraat omgebouwd tot een op-vangpand voor de jeugd. De Winschoter Courant noemt Ons Honk, zoals de voorziening heet, een "verrijking voor Winschoten". Dat is nog maar even afwachten.
De praatjes bij de opening van Ons Honk waren als vanouds stich-telijk, de cadeaus kneuterig. Voorbeelden? Dominee Verburg opende de bijeenkomst met de lezing van Markus 12:28 v.v. en gebed, Romijn sprak uit dat het werk van de stichting geschiedt tegen een achtergrond van verdieping, beïnvloeding en vorming, dominee Van Krimpen was blij dat de overheid dit soort projecten financierde, maar de uitvoering ervan aan levensbeschouwelijke organen over-liet. De cadeaus: een sjoelbak van Pro Juventute, de Stichting Gere-formeerde Sociale Zorg in Groningen kwam met een tafeltennisspel, de Centrale Evangelische Commissie offreerde een Bijbel, de aanne-mers die de verbouwing hadden verzorgd, zorgden voor een klok. Zodat iedereen toch wel op tijd naar huis gaat.
Het enig echt nuttige cadeau waren de twee enveloppen met inhoud van de Classis Winschoten en van de Zustervereniging Het Schienvat uit Finsterwolde.

Een voorspellend woord tenslotte kwam van dominee Reeskamp. Hij wist uit ervaring dat het begin van Ons Honk moeizaam zou kunnen zijn: veel zorgen, weinig jeugd. Het zou mij niet verbazen dat veel jeugd ook veel zorgen kan betekenen. De tijd dat jongens en meisjes zich alle kanten lieten opsturen is voorbij. Ze zijn heus niet meer geïnteresseerd in verdieping en hebben weinig behoefte om zich te laten vormen. Ze hebben een eigen mening en dat zal de Stichting Gereformeerde Jeugdzorg nog wel merken. We gaan nieuwe tijden tegemoet.

26 juli 1961

Gisteren is er eindelijk officieel een einde gekomen aan de reconstruc-tie van de Grintweg en het Kolkje. De Grintweg heet nu Nassaustraat, het Omsnijdingskanaal en het Kolkje zijn gedempt (althans tot aan de Molenweg aan de ene kant, en de steenfabriek aan de andere kant). Op de plaats van het doorgaande water ligt nu een rotonde met een fontein en verderop een dubbele weg met in het midden gras en par-keerplaatsen.
Burgemeester Romijn - gaat die man nooit met pensioen? - opende de fontein gisteravond. Net als de fontein waren ook de molens verlicht en het geheel zag er feeëriek uit. Om de feestelijkheid te vergroten waren er verschillende activiteiten georganiseerd. De meest curieuze daarvan was de Martinez-rookwedstrijd. Het ging er daarbij om een sigaar zo te roken dat er zo weinig mogelijk sigaar en zo veel mogelijk as overbleef. Let wel: de as moet aan de sigaar blijven zitten. Acht mensen deden mee aan de wedstrijd en de meesten waren jeugdig. Winnaars werden Kees Steijnis, Jan Geerdes en Marinus Meijer. Zo wonnen waardebonnen van respectievelijk 3, 2 en 1 gulden. Boven-dien mogen ze vrijdag meedoen aan de finale. De feestelijkheden gaan namelijk nog een paar dagen door.

12 oktober 1956

De vooruitgang kan nu eindelijk beginnen: burgemeester Romijn en gemeentesecretaris Egmond hebben hun ruzies bijgelegd. De oud-burgemeester van Haarlemmermeer, Jansonius, heeft als secretaris van een ad-hoc commissie die op verzoek van de gemeenteraad de zaak onderzocht, de twee weer bij elkaar gebracht. De Winschoter Courant prijst geheel ten onrechte deze twee heren ("wij waarderen de geestelijke moed, die beide gerespecteerde mannen thans hebben betoond"), die door hun geruzie blijkbaar het gemeentelijk beleid danig gefrustreerd hebben.

3 januari 1956

Winschoten heeft de landelijke pers gehaald! In Het Parool staat een groot en uitermate kritisch stuk over onze gemeente. Blijkbaar heeft de redactie van die krant iets kunnen ontdekken wat onze Winschoter Courant nooit heeft ontdekt. Of met de mantel der liefde heeft toegedekt. Volgens Het Parool is er een conflict tussen burgemeester Romijn en gemeentesecretaris Egmond. Dat conflict legt volgens deze krant een matheid over Winschoten die heeft geleid tot een 'het-zal-mijn-tijd-wel-duren-mentaliteit'. Er zouden, onder het motto 'een burgemeester is makkelijker weg te krijgen dan een ambtenaar', pogingen zijn gedaan om Romijn (volgens mij toch al niet overdreven geliefd) weg te promoveren.
Zonder succes. De gemeenteraad bemoeit zich niet met het conflict, zogenaamd omdat de leden er niets van merken. Maar er is een brief-je van het gemeentebestuur aan dhr. Egmond waarin deze verzocht wordt niet aanwezig te zijn op een receptie van Handel en Nijverheid waar B & W ook heen gaan: "Wij wensen ons daarbij niet door u te zien vergezeld."
Het Parool suggereert dat de industrialisering van Winschoten door dit conflict wordt bemoeilijkt. Romijn is niet zo voor het aantrekken van nieuwe industrie: hij wil liever de al aanwezige bedrijven uitbrei-den. Wat de secretaris wil vermeldt de krant niet, maar de sfeer van lamlendigheid is er volgens haar de oorzaak van dat in Winschoten niets gebeurt.
Maar er is nog tweede reden voor die sfeer (waar ik overigens nooit iets van gemerkt heb). Een anonieme zegsman zegt dat in Winschoten de klassenstrijd nog een centrale rol speelt. (Gelukkig wel, zou ik zeggen).
"Ze lopen hier vijftig jaar achter. Ze denken hier nog in termen van klassenstrijd; de PvdA die hier verreweg de grootste fractie heeft, evengoed als de communisten. Men heeft bij het stemmen altijd nog meer vertrouwen in een man met een boezeroen en een pet dan in iemand die in een villa woont, al heeft de laatste ook nóg zulke grote Drees-plakkaten voor zijn ramen."

De Leidse academicus Romijn, die met zijn 'flux de paroles' de zwijgzame Oldambsters aftroeft is, volgens deze zegsman, veruit de meerdere van de overige leden van de gemeenteraad. Hij suggereert dat de raad achter de burgemeester aanloopt en heeft voor die stel-ling twee argumenten: in de eerste plaats is één van de wethouders employee op een fabriek waar de burgemeester president-commis-saris is. In de tweede plaats is de voorzitter van de PvdA-fractie, de grootste fractie, leraar aan een school die mede bestuurd wordt door de burgemeester.
Het artikel bestaat voornamelijk uit suggesties, maar het zal het wel een en ander losmaken. Ik ben benieuwd.