1 november 1957

Ze zijn er dan toch uitgekomen, de tandartsen en de ziekenfondsen. Een bindend advies heeft beide vastgelegd op een vergoeding van 27 cent per verrichtingsminuut. De fondsen hadden 21,5 cent geboden, de tandartsen 34,07 cent geëist.

Het grote verschil tussen fondsen en tandartsen is te verklaren uit de verschillen in werktijd die ze als uitgangspunt gebruikten. De fond-sen: 2000, de tandartsen: 1500 uur per jaar. De adviescommissie heeft vastgesteld dat een tandarts redelijk verdient als hij 1800 uur per jaar werkt. Op welk bedrag kom je dan uit? Mag je gewoon 1800 x 60 x 27 cent doen? Zou een tandarts 29.160 gulden per jaar verdie-nen? Of zijn al die minuten van dat jaar geen verrichtingsminuten? Ik heb geen idee. Dat zijn van die dingen waar je lang over kunt denken, maar het leidt naar niks. Je moet het gewoon vragen aan iemand die het weet. De tandarts!

Wat verdient een verpleegster. Toevallig vraagt Huize Avondlicht er een. Het salaris bedraagt max. f 440,- per maand met aftrek van kost en inwoning van f 97,25. Dat is op jaarbasis ongeveer f 5000,-. Dat is dan netto, maar het verschil met een tandarts is nog steeds gigan-tisch.

24 september 1957

Het is behoorlijk uit de hand gelopen in Little Rock. Acht neger-leerlingen waren de school via een zijingang binnengekomen, maar werden daar mishandeld door blanke medeleerlingen. Zij zijn onder politiebegeleiding weer naar huis gebracht. Een tweede groep zwarte leerlingen had geprobeerd bij wijze van afleidingsmanoeuvre via de hoofdingang naar binnen te gaan, maar zij werden tegen gehouden door zo'n tweehonderd mannen en vrouwen.
Toen bleek dat een groep gekleurde leerlingen toch in de school was, kwam een deel van de blanke leerlingen weer naar buiten. Blanke be-togers hebben geprobeerd het gebouw te bestormen, maar werden tegen gehouden door de politie. Op het schoolplein ontstonden ver-scheidene vechtpartijen.
In reactie op deze gebeurtenissen heeft president Eisenhower een proclamatie ondertekend die de inzet van federale troepen buiten de gouverneur om mogelijk maakt.

In Nederland hebben de ziekenfondsen en de tandartsen hun conflict opgelost. De fondsen hebben zich er blijkbaar bij neergelegd dat de tandartsen kleine zelfstandigen blijven.

Restitutie van kosten die verzekerden in de achterliggende periode hebben gemaakt is overigens niet mogelijk. Ook teruggave van pre-mies wordt niet overwogen, omdat men verwacht dat het daarmee gemoeide bedrag gebruikt zal worden om achterstallig onderhoud te betalen. Bovendien zou terugbetaling tot administratieve rompslomp leiden, en dus geld kosten, en worden de premies volgend jaar toch hoger. Zo lust ik er ook nog wel eentje.

1 april 1957

De klucht rond onze gebitten gaat verder. Vanaf vandaag betalen de ziekenfondsen geen tandartskosten meer; zelfs een gedeeltelijke resti-tutie is niet meer mogelijk. (Zou een gedeeltelijke teruggave van de premie dan niet op zijn plaats zijn?) Zo wordt over de rug van de patiënten de strijd met de tandartsen uitgevochten.

De fondsen raden de mensen aan alleen nog als het dringend nood-zakelijk is naar de tandarts te gaan. Je vraagt je af waar ze zich mee bemoeien als ze toch niet betalen.

De tandartsen vinden dat de patiënten niet de kennis hebben om te weten of ingrijpen noodzakelijk is. In de praktijk betekent dit natuur-lijk dat je alleen met verschrikkelijk kiespijn naar de tandarts gaat. En dan is het voor reddend vullen vaak te laat. Bovendien is trekken goedkoper: f 1,- tegenover f 2,50 voor plomberen. Bij het zieken-fonds zullen ze wel denken dat voor een gewoon mens een kunstgebit goed genoeg is. Bovendien is het op de lange duur goedkoper en dat is blijkbaar het doel waarnaar iedereen moet streven

21 februari 1955

De ziekenfondsen en tandartsen maken al jaren ruzie over de manier waarop de Nederlanders hun gebit kunnen laten onderhouden. De ziekenfondsen willen grote moderne klinieken die eigendom zijn van de fondsen en waar tandartsen als functionarissen werkzaam zijn onder een directeur-tandarts met zijn staf. Een Russisch model lijkt mij. De tandartsen willen dat natuurlijk niet. Zij willen een eigen praktijk waarbij de tandarts een persoonlijk relatie heeft met zijn patiënt. Alleen dan zou er een goede medische behandeling mogelijk zijn.
Met de huidige situatie is niemand tevreden. Mensen gaan naar de tandarts alleen in uiterste nood; de tandartsen vinden dat de zieken-fondsvergoeding zo laag is dat zij geen verantwoorde medische be-handeling kunnen geven. Om uit de kosten te komen, moeten ze snel werken wat de kwaliteit niet ten goede komt. Willen ze goed werk le-veren dan moet er per patiënt geld bij en dat kan ook niet. Misschien moet daar eens een minister ingrijpen.