13 juni 1958

Nou, het viel niet mee, de recensie van het optreden van het Concert-gebouworkest. Om te laten zien dat hij er echt verstand van had, le-verde de recensent zelfs kritiek op de uitvoering van één van Haydns symfonieën:

"De Adagio-inleiding blijkt het hoofdthema in mineur te zijn voor het eerste deel der symphonie, het Allegro, dat wij ons graag iets lichter, iets speelser hadden voorgesteld. Gaarne schrijven wij dit toe aan het acclimatieproces van het orkest, evenals de kleine vlekjes welke we moesten constateren."

Maar voor de rest, niets dan lof. Merkwaardiger is het feit dat de be-spreking van het concert voor de helft gevuld is met een hulde aan de Winschoter Concertvereniging die het Concertgebouworkest hier heen haalde. Als dat geen klassenbewustzijn is, dan weet ik het niet meer.

7 juni 1958

Hier in Winschoten heeft men iets met cultuur, beter Cultuur. De Winschoter Courant is daar de exponent van. Hoor toch hoe ze de loftrompet steekt over het Concertgebouworkest dat donderdag hier komt spelen:
"Wanneer op donderdagavond 12 juni a.s. de vele leden van het Am-sterdamse Concertgebouw op het podium van Schouwburg Domme-ring hun plaatsen zullen hebben ingenomen en de jonge dirigent Ber-nard Haitink, na met applaus te zijn verwelkomd, met enkele korte tikjes van zijn dirigeerstaf het gebruikelijke geroezemoes in de zaal zal hebben doen verstommen, en de stilte zal hebben opgeroepen welke voorafgaat aan de inzet van de eerste maten der muziek, dan zal in dat moment van stilte de volle zaal zonder twijfel reeds onder de indruk komen van het grootse ogenblik. Onder de indruk van het feit, hier weer een begenadigde jonge man voor zich te mogen zien, op jeugdige leeftijd reeds geroepen om een orkest van wereldfaam te leiden en de roem ervan uit te dragen en te bestendigen."

Ik zal je niet vermoeien met de rest van het epistel, maar zo gaat het een kwart krantenpagina door. Zo'n tekst is niet voor gewone men-sen, maar voor burgemeesters, apothekers, meesters in de rechten en dat soort lieden. De upper-ten. Gewone mensen gaan wel naar het concert, want de goedkope kaartjes zijn al uitverkocht. Al weet je natuurlijk niet wie die kaartjes gekocht hebben.

12 maart 1951

Afgelopen zaterdag was de uitvoering van Nieuw Leven. Het was een gezellige avond, met dansmuziek van Harry Dietrich, maar ook met een oog naar de kas, want geld voor de nodige nieuwe instrumenten is er niet, laat staan dat we ooit eens uniformen zullen kunnen kopen. We hebben extra subsidie aangevraagd bij de gemeente, en gekregen: we krijgen nu f 440,- per jaar (in plaats van f 220,-). We blijven ver-plicht voor dat bedrag twee openbare concerten te geven. Omdat de commissie van advies voor culturele zaken onze muziek niet ziet als 'cultureel verantwoorde uitvoeringen' komen we niet in aanmer-king voor een speciale subsidie voor onze uitvoering. Maar B. Dommering wordt wel gesubsidieerd als hij het Concertgebouworkest hier heen haalt. Verschil moet er blijkbaar zijn en blijven.

3 november 1950

Het Concertgebouworkest uit Amsterdam heeft hier vorig jaar gespeeld. B. Dommering wilde ze ook dit jaar weer laten overkomen. Omdat dat een dure zaak is heeft hij weer een subsidie aangevraagd bij de gemeente: hij wil vrijgesteld worden van de vermakelijkheids-belasting. In de praktijk gaat het om een subsidie van f 10,- die B & W wel willen verlenen op voorwaarde dat een tiental leerlingen van H.B.S., Gymnasium en Kweekschool in de gelegenheid worden gesteld het concert gratis te bezoeken. Ondanks een hoop gezeur in de ge-meenteraad (dan moeten we verenigingen ook gaan subsidiëren, de prijs van de kaartjes kan nog wel iets omhoog) werd het voorstel toch aangenomen. Het concert is overigens pas volgend jaar omdat diri-gent Eduard van Beinum ziek is.
Op een heel ander vlak liggen de plannen van minister Mansholt voor de landbouw. Hij wil groei van productie en efficiency, verlaging van prijzen en import en een vrijere uitwisseling van producten. Daartoe moeten alle West-Europese landen afzien van protectie en moeten de prijzen op Europees niveau gestabiliseerd worden.
Om dat alles mogelijk te maken en te controleren moet er een inter-nationaal orgaan van toezicht komen. Alleen als dat gebeurt kan de landbouw een wezenlijke bijdrage leveren aan het herstel van de economie, zegt Mansholt. Anders gezegd: West-Europa moet minder importeren om aldus de betalingsbalans meer in evenwicht te bren-gen. Vergroting van de productie kan volgens Mansholt alleen door specialisatie: dus geen duizenden kleine boeren met een gemengd bedrijf, maar graanboeren, veeboeren etc. Een verdergaande ratio-nalisering van de landbouw kan alleen wanneer boeren niet alleen afhankelijk zijn van de markt, maar ook enige bescherming genieten. Als dat laatste ontbreekt zullen ze als kippen zonder kop de markt gaan volgen zonder oog te hebben voor de economische en maat-schappelijke behoeften. Het stabiel houden van de prijzen zal het de boeren makkelijker maken een geleide landbouwpolitiek te volgen. Dat zal dan de meest rationele keuze zijn.